Stacja dyskietek – Wikipedia, wolna encyklopedia

Stacja dyskietek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Stacja dyskietek 5¼ cala 1.2 MB
Stacja dyskietek 5¼ cala 3½ cala 1.2 MB 2.88 MB
Stacja dyskietek 3½ cala 2.88 MB

Stacja dyskietek (FDD; Floppy Disk Drive) – element komputera przeznaczony do obsługi jednego z rodzajów zewnętrznej pamięci komputerowej, jakim jest dyskietka. Stacje dyskietek zwane są stacjami dysków miękkich.

W komputerach osobistych używane były następujące rodzaje stacji dyskietek:

  • 8" – w pierwszych maszynach, pojemność 79,7 kB[1], 175 kB[2], 237,25 kB[3][4], 500,5 kB[5];
  • 5 1/4" – obecnie praktycznie nie jest spotykana (pojemność dyskietki: SS/SD – 160 kB, SS/DD – 180 kB, DS/SD – 320 kB, DS/DD – 360 kB, HD 1,2 MB),
  • 3 1/2" – mimo zmniejszenia znaczenia dyskietek, nadal czasem można spotkać te dyskietki (pojemność dyskietki: DD – 720 kB, HD – 1,22/1,44 MB, ED – 2,88 MB),
  • 3" – praktycznie się nie przyjęły i na masową skalę występowały tylko w komputerach Amstrad/Schneider. Miały pojemność 170 kB.

Obecnie ich rolę przejęły nagrywalne płyty CD i DVD, a także coraz powszechniejsze nośniki USB. Dzisiaj stacje dyskietek nie są już standardowo montowane w komputerach, jednak w starszych systemach bez nich nie jest możliwe przywrócenie systemu z kopii zapasowej lub wykonanie niektórych innych istotnych operacji bez rozkręcania komputera.

edytuj Organizacja zapisu danych

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskietka#Organizacja danych.

Najmniejszymi jednostkami zapisu danych na dyskietkach są: sektory i klastry. Pogrupowane stanowią ścieżki, których może być 40 lub 80. Jednostki te nanoszone są na nośnik podczas procesu formatowania.

Dane na dyskietce mogą być zapisane w różnych formatach plików. Najczęściej spotykanym jest FAT, który wywodzi się z systemów MS-DOS/DR-DOS dla komputerów PC.

Pierwszym sektorem na dyskietce jest sektor rozruchowy przechowujący podstawowe parametry nośnika (podobnie jak w dysku twardym).

Początkowo stacje dysków zapisywały dane jednostronnie (SS), szczególnie dotyczy to nośników większych niż 3,5 cala. Spotykane były też dyskietki jednostronne, choć w ostatnim etapie ich egzystencji, często były to odpady z produkcji nośników obustronnych, co umożliwiało ich formatowanie tak jak nośnika DS.

Spotykane gęstości zapisu: DD, QD, HD, ED.

edytuj Ciekawostki

Commons in image icon.svg
  • Pierwszym komputerem, który na masową skalę zrezygnował z wykorzystywania stacji dysków był iMac, który pojawił się na rynku w 1998 roku.
  • Napędy FDD 3 1/2" oraz nośniki umożliwiały poprawny zapis danych do 83 ścieżki, co było osiągalne na niektórych systemach komputerowych. Dla przykładu komputery zgodne z IBM PC (DOS) wymagały specjalnego oprogramowania (zapis do 82 ścieżki), jednak rozwiązanie to sprawiało wiele problemów i nie przyjęło się. Inaczej było na Atari ST, gdzie dyskietki mogły mieć dowolne parametry i korzystanie z dyskietek o 83 ścieżkach było dość częste. Dostęp do ostatniej ścieżki oznajmiany był przez charakterystyczny dźwięk uderzenia głowicy stacji w obudowę dyskietki.
  • Stacje dyskietek 5.25" Commodore przeznaczone do mikrokomputerów C64 i C128 (np. Commodore 1541) były w istocie małymi komputerkami z własną pamięcią ROM, RAM, procesorem i podłączeniem szeregowym (a przy prostej przeróbce i równoległym) do komputera. Stacja ta była więc często używana do nietypowych programów, które mogły np. wygrywać melodyjki używając wyłącznie silnika stacji lub zamieniać ten system w koprocesor (względem głównego komputera). Podobnie było w przypadku stacji dla komputerów Atari XL/XE oraz stacji 3" Timex FDD3000 (dla komputerów ZX Spectrum i Timex- był to de facto pełnoprawny komputer z procesorem Zilog Z80 i 64 KiB RAM, pracujący jako stacja dysków (z własnym systemem TOS) lub jako komputer CP/M, używający Spectrum/Timexa jako terminala znakowego.

Przypisy

  1. The IBM Diskette and Diskette Drive, James T. Engh, 1981 – "where k = 1000" ... "This increased the formatted disk capacity to 81.6 kbytes."
  2. Memorex 650 Flexible Disc File – OEM Manual
  3. The IBM Diskette and Diskette Drive, James T. Engh, 1981 – "The user capacity of the diskette was established at 242 944 bytes on 73 tracks with 26 sectors on each track."
  4. The Evolution of Magnetic Storage, L.D. Stevens, 1981 – "This drive, with a capacity of 243 Kbytes"
  5. The IBM Diskette and Diskette Drive, James T. Engh, 1981 – "This would double the capacity to approximately 0.5 megabytes (Mbytes)."


Aby stać się hakerem trzeba posiadać ogromną wiedzę, potencjał i intuicję. Przeciętny haker spędza przed komputerem nawet 20. Godzin na dobę ! Niestety ilość materiału jaką trzeba się nauczyć,a przede wszystkim zrozumieć jest tak olbrzymia, że jest to jedyny sposób na zdobycie wiedzy pozwalającej na przemierzanie bezdroży sieci niczym cienie.

Trudno wyobrazić sobie jak wielu poświęceń i wyrzeczeń musi dokonać człowiek, który chce zostać najlepszy w tym co robi. Haker nie uczy się na pamięć sekwencji i zachowań systemu. On zna je tak dokładnie że czasem zaczyna rozumieć język komputera.

Od czego zacząć ? Od nauki programowania oraz czytania artykułów, poznawania terminów i pojęć. Polecam zacząć od nauki HTMLa. Dzięki niemu zostaniesz wprowadzony do programowania i będziesz mógł sobie wybrać dalszy etap rozwoju poprzez wybór języka. Jeśli jesteś ambitniejszy zacznij od strukturalnego prostego języka jakim jest Pascal. W sieci znajdziesz wiele kursów. Jest wiele stron poświęconych Hackingowi jak strona www.mhaker.pl. Pamiętaj że musisz wiele ćwiczyć oraz czytać artykułów. Reszta przyjdzie sama – zobaczysz ;) Wszystko opisałem lakonicznie ale wystarczy by wprowadzić cię w temat. Pamiętaj, że bycie hakerem wymaga cierpliwości ! Powodzenia.